درباره ی این که چرا کمتر می توانم بنویسم قبلا نوشته ام. شبکه های اجتماعی حتما یکی از دلایل افول وبلاگ ها هستند.

جدا از این مطلب، حس بدی نسبت به نوشتن و گذاشتن ردپا در اینترنت پیدا کرده ام.

دوست دارم بنویسم که از فیلم روزهای زندگی خوشم نیآمد و از فیلم جدائی نادر از سیمین خوشم آمد، اما فکر می کنم همین دو جمله هم دو تا کد اطلاعاتی می شود در پرونده ام.

در فضای سیاه و سفیدی که بعضی از خبرگزاری ها و جریان های رسمی فرهنگی کشور به آن دامن می زنند تکلیف همه چیز عالم مشخص شده است و کافی است دهنت را باز کنی تا معلوم شود جزء طرفداران آن خبرگزاری هستی یا در جبهه مقابل هستی.

با هر هنرمند و متفکر و بازیگر و ... هم مصاحبه می کنند تیتر مطلب به نحو حیرت انگیزی در راستای تحلیل قبلی خبرگزاری از آب در می آید.

همه مسائل و مشکلات عالم از علوم انسانی و جنگ نرم و اسلام ایرانی و بیداری اسلامی و هنر دینی و سینمای اسلامی و رابطه دین و فلسفه و .... هم کاملا حل شده و جداول آن بصورت کاملا مشخص درآمده و مشخص است شما اگر حرف الف را بزنی در ردیف آدم خوب های جدول هستی و اگر حرف ب را بزنی در ردیف آدم بدهای جدول.

خلاصه این که مواضع صحیح و اصولی در رابطه با همه مسائل مشخص است و راجع به چیز خاصی نمی شود حرف زد.

● امروز سی ساله شدم. یکی از بچه ها گفته باید افسردگی بگیرم.

● رونمائی از کتاب سلوک ذیل شخصیت امام خمینی(رحمت الله علیه)، استاد طاهرزاده، چهارشنبه ۱۰ خرداد ۱۳۹۱،ساعت چهار بعدازظهر، تهران، حوزه هنری +

● شبکه کتابخوانان حرفه ای دوباره راه اندازی شد. من هم عضو شده ام و سعی دارم فعال باشم.

● شیرینی تولد: چند عکس از محمدصادق، پسرم!

جناب آقای احمدرضا معتمدی

کارگردان محترم فیلم آلزایمر

سلام علیکم

فیلم آلزایمر را در همان روزهای اول اکران دیدم. از گفتگوی شما در برنامه نشانی شبکه چهار، دوشنبه مورخ 7/6/1390 نیز استفاده کردم. اما چند نکته:

با وجود این که با فضای مباحث ارائه شده در نقد دنیای جدید بیگانه نیستم اما هیچکدام از برداشتهائی که جنابعالی در ارائه مفاهیمی مانند تقابل شک و یقین و سیطره کمیت و... در فیلم مدنظرتان بود را نداشتم. (+) حتی صحنه ای هم که روحانی فیلم سعی دارد در یک گفتگوی آشکار ما را به این مفاهیم رهنمون کند برایم بسیار نچسب بود. اصولا هنر اگر هنر باشد نیاز به شعار و توضیحات و پاورقی های آشکار این گونه ندارد و خودش حرف خودش را خواهد زد.

البته وقتی به سینما می رفتم نگران بودم که مانند فیلم قاعده بازی هیچ چیز نفهمم ولی خدا را شکر حداقل یک داستان  قابل فهم دیدم. این که در فیلم، شهرنشینی و آپارتمان و خیابان هم اصلا وجود نداشت یا کمتر وجود داشت حالت خاص دلپذیری به فیلم بخشیده بود.

به نظر من که اگر نوادر فلسفه اسلامی همچون فارابی و ابن سینا و ملاصدرا هم امروز سر از تیره تراب بردارند و کارگردان شوند مشکل بتوانند فیلمی  بسازند که منتقل کننده مفاهیم مدنظر شما باشد.

سر و کار داشتن با اقوال بزرگان و تکرار عریان آنها یک چیز است و به جان آزمودن اقوال مذکور مسأله دیگری است. راه دوم البته دشوار است و ممکن است فقط به سکوت و حیرت در برابر حقیقت منجرشود.

امیدوارم که خداوند به شما زبان بیان بهتری عطاء کند که بتوانید حرفهایتان را در فیلمهایتان در یک لایه بیان کنید و ما مجبور نباشیم یک بار فیلم را ببینیم و یک بار با خواندن مصاحبه کارگردان بفهمیم چه فیلمی دیده ایم.

خوشبختانه برنامه امسال ماه عسل (برنامه شبکه سوم پیش از افطار) را کمتر دیده ام و خب کمتر حرص خورده ام اما بی مناسبت ندیدم که این پست را بنویسم.

مطلب اینست که انگار وقتی قرار است از مضامین دینی صحبت کنیم، هیچ پشتوانه عقلی و معرفتی برای آنها نداریم و باید به مدد برانگیختن احساس مخاطب و صدای گرفته و حس غریب خواننده تیتراژ حقانیت موضوع و جایگاه آن را در ذهن مخاطب جابیاندازیم.

فقط باید دلمان به حال فلان مادرشهید و فلان جانباز که پایش مصنوعی است بسوزد و بعد تصمیم بگیریم که آدم های خوب و دینداری باشیم. ولی شما بگی یک بحثی، استدلالی، پشتوانه عقلی ای چیزی؛انگار که اصلا چنین پشتوانه هائی در این مقولات وجود ندارد.

البته من همه تقصیر را هم متوجه سازندگان جوان اینگونه برنامه ها نمی دانم. شاید این نسل محصول واکنش به آموزش های خشک کتاب های دینی آموزش و پرورش و برهان نظم و برهان علیت و جهان بینی و ایدئولوژی و ... فضای بشدت کلامی آموزش های مذهبی ما باشد.

راز پایداری در سیستم های اداری با توجه به نقل و انتقالات مستمر مدیران:

تا آخرین لحظه به آخرین مدیر وفادار بمانید.

من با همه کسانی که به انحاء مختلف به سنت های دینی حمله می کنند مخالفم. با آنهائی که دینداری عوام را نمی پسندند و دنبال دینداری روشنفکری هستند مشکل دارم. من با آنهائی که تشکیک در صحت انتساب امامزاده ها و سند احادیث مهمترین دغدغه زندگی شان است مشکل دارم. من دوست دارم یک عوام باشم. دوست دارم وقتی به زیارت می روم عتبه را ببوسم. دوست دارم سجده کنم. دوست دارم خودم را به ضریح بمالم. دوست دارم عوام باشم. من نمی خواهم بیرون از همه سنت ها و تعلقات بنشینم و همه چیز را تحلیل کنم. دوست دارم بنده باشم. دوست دارم به جائی ربط داشته باشم. من از انسان روشنفکری که تنهائی روی کره زمین ایستاده و با عقلش همه چیز را بالا و پائین می کند و بر همه چیز استیلای معرفتی می طلبد می ترسم. تنهائی و طلب استغنای این آدم من را به وحشت می اندازد.

من دوست دارم عین ربط باشم. بنده باشم. فقیر باشم. نیازمند باشم. هرکس هرچه می خواهد در صحت سند انتساب فلان امامزاده و حجیت فلان سنت دینی مقاله بنویسد و سخنرانی کند و کامنت بگذارد!

به نظر من ما در عصری که بشر کوس انالحق می زند اصلا به تعداد بیشتری امامزاده و سنت مذهبی نیازمندیم. چیزهائی که ما را به فقر و نیازمان متذکر می شوند. به نظر من دینداری یعنی همین تعلق؛

پی نوشت: فقرات فوق بی ربط با توفیق دیروز در زیارت حرم حضرت عبدالعظیم حسنی نیست. جای شما خالی؛